Monday, 25 September 2017

24/09/2017 ರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಗತಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನ "ತಪ್ಪಿಲ್ಲದದ್ದರೂ ವಿಚ್ಛೇದಿತರಾಗುವುದು"


ಮದುವೆಯೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ಪವಿತ್ರ ಬಂಧ ಏಳೇಳು ಜನ್ಮದ ಅನುಬಂಧ. ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ನಾಡಾದ ನಮ್ಮ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಾನ ಮಾನವಿದೆ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯೆಂಬುದು ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಘಟ್ಟ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗಂತು ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಜೀವಮಾನದ ಸಾಧನೆಗಳಲ್ಲೊಂದು.  
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಮದುವೆಗಳು ಬಹುಬೇಗ ಕಳಚಿಬಿದ್ದು ದಂಪತಿಗಳು ಡೈವರ್ಸ ಪಡೆದು ದೂರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 
ಈ ಡೈವರ್ಸ ಎಂಬ ಮಹಾಮಾರಿಯು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ ಆದರೆ ಸುಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಹೆಸರಾದ ಗಂಡನನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಪೂಜಿಸುವ ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು ಶೋಚನೀಯ ಸಂಗತಿ. ಒಂದು ಅಂಕಿಅಂಶದ ಪ್ರಕಾರ ಇಡೀ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಡೈವರ್ಸ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕವು 4ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ ಕೇರಳ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮೊದಲ ಮೂರು ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿವೆ. 
ಬದಲಾದ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಹಲವರು ಡೈವರ್ಸ ಪಡೆದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಾಡದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಡೈವರ್ಸ ಪಡೆದು ವಿಚ್ಚೇದಿತರು ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ 
ಒಂದು ಹುಡುಗ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿ ತಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರ ವಿಷಯವನ್ನು ಪೋಷಕರ ಮುಂದೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದೆ ಅವರು ಹೇಳುವವರನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮದುವೆಯ ನಂತರ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯಿಂದ ವಿಚ್ಛೇದನ ಪಡೆದು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರನ್ನು ಮದುವೆಯಾದ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪೋಷಕರ ಬಲವಂತಕ್ಕೆ ಅವರು ತೋರಿಸಿದವರ ಜೊತೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿ ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನಾದಿನ ಮದುವೆ ಮನೆಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರ ಜೊತೆ ಓಡಿ ಹೋದ ಪ್ರಸಂಗಗಳೂ ಇವೆ. 
ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಯಿತು ಅವಳ ಪತಿರಾಯ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ವಿಚಾರವನ್ನು ಅವನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಹೇಳಲು ಹೆದರಿ ಇವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದನು. ಮದುವೆಯಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ಡೈವರ್ಸ ಕೊಟ್ಟು ಅವನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದನು.  ಅವನು ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳಿ ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ಈ ಮದುವೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು ಆದರೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡದ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಡೈವರ್ಸ ಕೊಟ್ಟು ವಿಚ್ಛೇದಿತೆ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಕಟ್ಟಿದ. 
ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರ ಅವಳ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತಿಳಿದು ಅವಳನ್ನು ಗದರಿಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಮದುವೆ ಗೊತ್ತುಮಾಡಿದರು ಆ ಹುಡುಗಿಯು ಅವರಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಸೇಡುತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿ ಆರತಕ್ಷತೆಯ ದಿನ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋದಳು.  ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗ ಬಂದ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಪೋಷಕರು ಮದುವೆ ರದ್ದಾದ ಕಾರಣ ಬಂಧು ಬಾಂಧವರು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ ಬಾರಿ ಮುಜುಗರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಯಿತು 
ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಎರಡು ಅಂಶಗಳು ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಚಾರ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಇರುವುದು ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗಾದ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಪೋಷಕರ ಮೇಲೆ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಮ್ಮನ್ನು ಮದುವೆಯಾದ ಅಥವಾ ಮದುವೆಯಾಗ ಬಂದವರ ಜೀವನದ ಪ್ರಶ್ನೆ 
ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಮದುವೆಯೆಂದರೆ ಹುಡುಗಾಟವಲ್ಲ ಅದು ಹೆಣ್ಣು ಹೆತ್ತವರಂತೂ ಜೀವನವಿಡೀ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣದ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಲವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಾರೆ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದರೆ ಆ ಹಿರಿಯ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಆಗುವ ನೋವು ಸಂಕಟ ಮತ್ತು ಅವಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. 
ಪೋಷಕರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಸಂಬಂಧ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ ಮಾಡಿ ಪೋಷಕರನ್ನು ನೋಯಿಸುವುದರ ಮುಂದೆ ಚಿಕ್ಕ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಕೊಡುವ ನೋವು ಎನೇನೂ ಅಲ್ಲ.  ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಲು ಯಾರಿಗೂ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ,  ಯಾರು ಆಟವಾಡಬಾರದೂ ಕೂಡ ಬೇರೆಯವರ ಭವಿಷ್ಯ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದಂತೆಯೇ. 
ಪೋಷಕರು ಕೂಡ ಮದುವೆಯಂತಹ ಬಹುದೊಡ್ಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಇಷ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗೊತ್ತುಮಾಡುವುದು ಉತ್ತಮವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆಲೋಚಿಸಿ ಮದುವೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೇ ವಿಚ್ಛೇದಿತರಾಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು 
                                              - - ಕವಿತಾ ಗೋಪಿಕುಂಟೆ 

Saturday, 9 September 2017

10/9/2017 ರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಗತಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನ "ಭಾವನೆಗಳು ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ "


ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಎಂಬ ಮಾಯಾಜಾಲದಿಂದ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದೆ. ಈಗಿನ ಸ್ಕೂಲ್ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ವಯಸ್ಸಾದವರವರೆಗೂ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಎಂಬ ಪೊಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಮನಸೋತಿದ್ದಾರೆ . ಕಡ್ಡಾಯ ಎನ್ನುವಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗುಂಪಿನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಯಾರಾದರೂ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಬಳಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಇಡೀ ಗುಂಪೇ ಅಯ್ಯೋ ನೀವು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವಾ ? ಎನ್ನುವ ಉದ್ಗಾರ ಮೇಲು ದನಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಗೂಗಲ್ ಅನ್ನೇ ನಂಬಿಕೊಂಡಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಆಟಿಕೆಯಿಂದಿಡಿದು ಮುದುಕರ ಊರುಗೋಲನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮತ್ತು ಕೊಳ್ಳಲು ಸಹ ಗೂಗಲ್ ಅನ್ನು ಬಳಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬೆರಳತುದಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡರೂ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗೂಗಲ್ನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನುಯಾವುದೋ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ಹೋಗಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟಾಗ ಸೆರೆಹಿಡಿದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಬಹುದು, ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೆಹೆಂದಿ ಹಚ್ಚಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳ ಫೋಟೋಗಳನ್ನ ನೋಡಬಹುದು ಇನ್ನ್ಯಾರೋ ಗೆಳೆಯ ಕುರಿಮರಿಯನ್ನ ಹೆಗಲಮೇಲೇರಿಸಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನ ನೋಡಬಹುದೇ ವಿನಃ ಅವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಆನಂದ ಪುಳಕ ಮತ್ತು ಕಚಗುಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ
ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಮೆಹೆಂದಿ ಹಾಕಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲ , ಮೊದಲಬಾರಿ ನನ್ನ ಮದುವೆಗೆಂದು ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಜಯನಗರದ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮುಂದೆ ಮೆಹೆಂದಿ ಹಾಕಲೆಂದೇ ಇರುವ ರಾಜಸ್ಥಾನಿ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಒಂದು ಡಿಸೈನ್ ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ತಲೆತಿಂದು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ನೆನಪು, ಆಮೇಲೆ  ಗೆಳತಿಯರ ಹಿಂಡು ಮದುವೆ ಮತ್ತಿತರ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಮೆಹೆಂದಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ದೂರವೇ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಅವರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಡಿಸೈನ್ಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇದೆಲ್ಲ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ ಇದರಲ್ಲೇನು ಹೊಸತಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಿನ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನ ಸೋಕಲೆ ಇಲ್ಲ.
ಮೊನ್ನೆ ಗೆಳತಿ ಶ್ವೇತಾ ಈ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಆಚೆ ಸುತ್ತಲೂ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಮೆಹೆಂದಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ನೀನು ಸಹ ಹಾಕಿಕೋ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದಾಗ ನಾನು ಕೂಡ ಫ್ರೀ ಇರುವೆ ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಕೂಡ ಮೆಹೆಂದಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟು ಬಳೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಕೊಟ್ಟ ಯಾವುದೋ ಕಂಪನಿಯ ಮೆಹೆಂದಿ ಕೋನ್ ತಂದು ಹಚ್ಚಲು ಕುಳಿತೆ.  ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಿಂದಲೇ ಡಿಸೈನ್ ಹುಡುಕಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೈಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಎಳೆ ಬಿಡುವಾಗ ಮೆಹೆಂದಿ ಕೋನಿನ ತುದಿ ತುಸು ಮೃದುವಾಗಿ ಚುಚ್ಚುವಾಗ, ತಣ್ಣಗಿನ ಮೆಹೆಂದಿ ಕೈಸೇರುವಾಗ ಅದೇನೋ ಪುಳಕ ಯಾರೋ ಕಚಗುಳಿಯಿಟ್ಟ ಅನುಭವ. ಆ ಚಿತ್ತಾರ ಕೈಮೇಲೆ ಮೂಡಿದಾಗ ಅದನೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣತುಂಬ ನೋಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಾನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಧೃಷ್ಠಿ ತೆಗೆದು, ಪತಿರಾಯರನ್ನ ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಒಂದು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು ಶ್ವೇತಾಳಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಇಂತಹ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣಳಾದ ಅವಳಿಗೆ ಮನದಲ್ಲೇ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಿದೆ.
ಗೆಳೆಯ ಮಂಜು ಯಾವಾಗ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತದೆ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಒಂದು ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ನ ಪೋಸ್ಟ್ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ ಇದನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಇವನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಇಲ್ಲದೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಉರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಮಯ ಮತ್ತು ದುಡ್ಡನ್ನ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮೊನ್ನೆ ನಾವು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಂಗೇರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಗೆಳೆಯನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಯಿಂದ ನೈಸ್ ರೋಡ್ ಮೇಲೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಹೊರಟೆವು. ನಾವು ಹೊರಟಾಗ ಆಕಾಶದ ತುಂಬಾ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳ ಗೂಡುಗಳೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲ ಕೈ ಚಾಚಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಣ್ಣನ್ನ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸರಿದಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತುಂತುರು ಹನಿಯಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಒಂದೊಂದೇ ಹನಿಗಳು ಪಟಪಟ ಎಂದು ಸದ್ದುಮಾಡುತ್ತಾ ಭುವಿಗೆ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ತೋಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಿಡಮರಗಳು ನಮಗೆ ಬೈ ಹೇಳಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ನಮ್ಮನ್ನ ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು. ದೂರ ಎಲ್ಲೋ ನಿಂತಿದ್ದ ಗುಡ್ಡಗಳು ನಮ್ಮನ್ನ ಕೈ ಚಾಚಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವುಗಳು ಎಲ್ಲೋ ಕಾಣದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ತೇಲಿದಂತೆ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಆದರೆ ಬರ್ರೆಂದು ಓಡಾಡುವ ವಾಹನಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ವಾಸ್ತವಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ನಾಮಫಲಕಗಳು ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತನ ಮನೆಸೇರುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನೈಸ್ ರೋಡ್ ಇಂದ ಕೆಂಗೇರಿ ರೋಡಿಗೆ ಸೇರುವವರೆಗೂ ಮನಸು ಹಗುರಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮಳೆಯ ಕಚಗುಳಿಗೆ, ತೀಡುವ ತಂಗಾಳಿ ಸ್ಪರ್ಶಕೆ ಮನಸು ಕುಣಿಯುವಾಗ ಮಂಜುವಿನ ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ನ ಪುಳಕ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ಭಾವನೆಗಳು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಲ್ಲ ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಫೋಟೋಗಳಿಂದ ವಿಡಿಯೋಗಳಿಂದ ಖುಷಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಭಾವನೆಗಳ ನವಿರುಭಾವದ ಸವಿ ಸ್ಪರ್ಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾ ಸ್ವತಃ ಮೆಹೆಂದಿ ಹಚ್ಚಿದಾಗ ಮತ್ತು ನೈಸ್ ರೋಡ್ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಕಚಗುಳಿಯಿಂದ ಅರಿವಾಯಿತು

Sunday, 23 October 2016

ಗುರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರ ಬ್ರಹ್ಮ..

23/10/2016 ರ ಭಾನುವಾರದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಗತಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನ
ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಳಿಕಟ್ಟೆ. ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡಿ ಜೀವನ ಸವೆಸುವವರನ್ನ ಅಣಕಿಸಲೆಂದೇ ಇರುವಂತೆ ಅರಳಿಕಟ್ಟೆಯ ಎದುರಿಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸರ್ಕಾರಿಶಾಲೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕೂರಬಹುದಾದ ಆಫೀಸ್ ರೂಮ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಪಾಠ ಹೇಳಲೆಂದು ಇದ್ದದ್ದು ಮೂರೇ ಮೂರು ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಗಳು ಮಾತ್ರ. ಒಂದರಿಂದ ಏಳನೇ ತರಗತಿವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು ಮೂರು ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಗಳಲ್ಲಿ. ಇಂತಹ ಶಾಲೆಗೆ ನಾ ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದದ್ದೇ ಜಯರಾಮಯ್ಯ ಮೇಸ್ಟ್ರು. ಅದಾದ ನಂತರ ಸಾಕಮ್ಮ ಮೇಡಂ , ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಸರ್, ಗವಿಯಪ್ಪ ಸರ್ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದರು. ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಯಿಯಂತಿದ್ದ ಜಯರಾಮಯ್ಯ ಸರ್ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಮೂರು ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಪಾಠಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯವೆಂದರಿತು ಇದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಲಾ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಅರ್ಧ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳಸಿ, ನೆರಳು ಕೊಡುವಂತ ಗಿಡ ಮರಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಿಸಿದರುಪ್ರತಿ ಗಿಡ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಿ  ಗಿಡಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿ ಪಾಠ ಮಾಡಿ ಜಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಹತ್ವದ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿದರುಪಠ್ಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಗವಿಯಪ್ಪ ಸರ್  ಅಂತು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಯುದ್ಧ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಂತಿದ್ದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅನ್ನು ಸಾಕಮ್ಮ ಮೇಡಂ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಸರ್ ಪಾಠದ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನ ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಛಲವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಸೇರಿದರು, ಶಾಲೆಬಿಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ  ಶಾಲೆ ಸೇರಿದರು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ಇದ್ದರು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದರು,
 ಇದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ವೀರನಾಗಪ್ಪ ಸರ್ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದರು. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಹೊಸ ಮೇಸ್ಟ್ರು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಮುದುಕರವರೆಗೂ ವೀರನಾಗಪ್ಪ ಸರ್ ಹೊಸ ಮೇಸ್ಟ್ರು ಅಂತಲೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗಲೂ ಸಹ ವೀರನಾಗಪ್ಪ ಸರ್ ಎಂದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಇಂದಿಗೂ ಅವರು ನಮಗೆ ಹೊಸ ಮೇಷ್ಟ್ರೇ. ವೀರನಾಗಪ್ಪ ಸರ್ ಪಠ್ಯೇತರ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿ ನಾಟಕ ಮಾಡಿಸಿದರು ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಈಗ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲೂ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯೆನಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಐದು ಶಿಕ್ಷಕರು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಸ್ತಂಭಗಳಂತಿದ್ದರು , ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ಅದರಲ್ಲೂ ಜಯರಾಮಯ್ಯ ಸರ್ ಒಬ್ಬಶಿಕ್ಷಕರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬ ನುರಿತ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ ನನಗೆ. ಯಾವುದನ್ನ ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಎಲ್ಲ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ  ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ತಂದು  ಅಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿನಿಂತು ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ಒಳ್ಳೆಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುವ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಮಾತು ಅವರಿಂದ ನಾ ಎಂದೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ, ಬಹುಶ ಇವರ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಸ್ತಂಭಗಳಂತೆ ನಿಂತು ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡಿಗಲ್ಲಾಕಿದರು. ಅವರು ಕಲಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ಧಾರೆ, ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಐದು ಶಿಕ್ಷಕರು ನಮ್ಮೂರಿನಿಂದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಿಂದ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ನಮ್ಮೂರು ಅಕ್ಷರಸಹ ನಮ್ಮಊರು ಶೋಕಾಚರಣೆಯ ರೀತಿ ಕಂಡು ಬಂದಿತು. ಇಂತಹ ಶಿಕ್ಷಕರರಿಂದ ಕಲಿತ ನಾವೇ ಧನ್ಯರು,
ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಭದ್ರಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷಕರೇ ನೀವುಗಳು ಇಂದು ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು ಹೇಗೆ ಇದ್ದರು ನಮ್ಮ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಜರಾಮರರು. ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನೀವೇ ನಮ್ಮಯ ಹೀರೋಗಳು                                                                                                                  --ಕವಿತಾ ಗೋಪಿಕುಂಟೆ 

Wednesday, 21 September 2016

ಪತ್ರಗಳು ಉಸಿರಾಡುತ್ತವೆ


ನಾನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕಡೆ ಒಲವು ತೋರಿಸಿ ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿ ಐದು ಸಂವತ್ಸರಗಳು ಕಳೆದೆ ಹೋದವು, ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಎಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿ ,ಎಷ್ಟೊಂದು ಪುಳಕ.  ಮೊದಮೊದಲು ಕವನ ಬರೆದು ಬ್ಲಾಗ್ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲ ಓದಿ ಓದಿ ಅಂತ ಬ್ಲಾಗ್ ಲಿಂಕ್ ನ ಪದೇ ಪದೇ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕನ್ನಡ ಬಾರದ ತೆಲುಗು ಭಾಷಿಕ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ನನ್ನು ಸಹ ಬಿಡದೆ ಓದಿ ಅಂತ ಲಿಂಕ್ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆ ಗೋವರ್ಧನ್ ಸರ್ ನಂಗೆ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆದಾಗ ನನ್ನ ಕವನ ನೋಡಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಗೋಪಾಲ್ ರವರ "ಸಂಚಲನ" ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕವನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿಸಿದಾಗ ಆಕಾಶವೇ ಕೈಗೆಟಕಿದಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೆ.  ಆಮೇಲೆ ಚಿಗುರಿದ್ದೇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು. ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಎಡಿಟರ್ ಮೇಲ್ ಐಡಿ ಕಲೆಹಾಕಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಮೇಲ್ ಕಳಿಸಿದೆ. ನಮ್ಮ ತುಮಕೂರಿನ ಪ್ರಜಾಪ್ರಗತಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕವನ ಪ್ರಕಟವಾಗೇ ಬಿಟ್ಟಿತು, ಪ್ರಕಟವಾದ ದಿನ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಅಂದೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿ ಬರಿ ಕವನಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು ಗದ್ಯ ಬರೆಯುವುದನ್ನೂ ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಒತ್ತಾಸೆಯಂತೆ  ಗದ್ಯ ಬರೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಪದ್ಯ ಬರೆದಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಗದ್ಯ ಬರೆಯಲು ನನಗೆ ರೂಡಿ ಇಲ್ಲ ಆದರೂ ಬಿಡದೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟುನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿ ಬರೆಯತೊಡಗಿದೆ ಒಂದೊಂದೇ ಬರಹಗಳು ಕವನಗಳ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡವು. ನನ್ನ ಬರಹ ಬಂದ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ನಾ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ  ಕಷ್ಟ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಆಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಇರಲಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಬರಹ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ ಆಗಿದಿಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕು ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೆ ತಂದು ನೋಡಬೇಕು, ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹೇಳಿ ತುಮಕೂರಿನಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಿದೆ. ನನ್ನ ಬರಹ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಎಷ್ಟು ಖುಷಿ ಆಗುತಿತ್ತು  ಆ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರಹ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಪದೇ ಪದೇ ನನ್ನ ಬರಹ ನೋಡಿ, ಕೈಯಿಂದ ಸವರಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ,ಅದರಲ್ಲೂ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಬರಹ ಕಂಡು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದರಂತೂ ಆ ಸಂಭ್ರಮ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು.  ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಧನ್ಯವಾದ ಪತ್ರಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲಸದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದನ್ನ ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯಲು ಹೇಳಲೆಂದೇ ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿದ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಭಟ್ ರವರ ಸಹಿ ಇರುವ ಪತ್ರ ನನ್ನ ಕೈಸೇರಿದೆ. ಇಂತಹ ಪತ್ರಗಳು ತುಂಬಾ ಬಂದಿವೆ  ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಗಳು  ನಮ್ಮ ಕೈಸೇರಿದಾಗ ಇವುಗಳ ಮಹತ್ವ ಅರಿವಾಗೋದಿಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಪುಳಕಗಳನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೆನಪಿನಂಗಳಕ್ಕೆ ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತವೆ, ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಖುಷಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಪತ್ರಗಳೂ ಸಹ  ಉಸಿರಾಡುತ್ತವೆ, ಅವುಗಳೂ ಉಸಿರಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಉಸಿರಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.   


--ಕವಿತಾ ಗೋಪಿಕುಂಟೆ 

Wednesday, 9 December 2015

ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಿರುವ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳು



ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಭಾರತ ದೇಶಗಳ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿವೆ.
ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್  ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಬಹಳ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಸಾಮ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನೋಡೋಣ.
* ಜಪಾನ್ ಭಾಷೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಉಚ್ಚಾರಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.  ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗಳ ವ್ಯಾಕರಣ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ ಭಾಷೆಯ ವ್ಯಾಕರಣ ಒಂದೇ ಆಗಿದೆ.
* ಜಪಾನ್ ಜನರು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ತೊಂಬತ್ತು ಡಿಗ್ರಿ ಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ನಾವುಗಳು ಹಿರಿಯರ ಕಾಲು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ
* ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಶಿಂತೋ ಮತ್ತು ಬೌದ್ದ ಧರ್ಮಗಳಿವೆ. ಜಪಾನ್ ಜನರು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿಗೆ ದೇವರೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ನಂಬಿಕೆ ಉಳ್ಳವರು.
* ದೈವವನ್ನು ನಂಬುವ ಹಾಗೆ ದೆವ್ವವನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ದೆವ್ವವನ್ನು ಹೋಡಿಸಿ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೀನ್ಸ್ ಕಾಳನ್ನು ಎಸೆದು ಹಬ್ಬದ ರೀತಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ
* ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸೀರೆ ಹುಡುವ ರೀತಿ ಜಪಾನ್ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಕಿಮೋನೋ ಎನ್ನುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಉಡುಗೆಯನ್ನು ತೊಡುತ್ತಾರೆ , ಕಿಮೋನೋ ವು ನಮ್ಮ ಸೀರೆಯ ತರಹವೇ ಇರುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆಯೇ ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಇದ್ದವು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯಂತೆಯೇ ಮನೆಯ ಹಿರಿಕರೇ ಮನೆಯ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಆದರೆ ಈಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜವಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ದದ ನಂತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ
* ನಮ್ಮ ಹೊಸ ವರ್ಷಾಚರಣೆಯಂತೆ ಜಪಾನಿಯರು ಸಹ ಹೊಸ ವರ್ಷದಂದು ದೇವಸ್ತಾನಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಋತುಮತಿಯಾದಾಗ ಆಚರಿಸುವ ಆಚರಣೆಯಂತೆಯೇ, ಜಪಾನಿನಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಸೆಯಿಜಿನ್ ನೋ ಹಿ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
* ನಮ್ಮ  ದಸರಾ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಕೂರಿಸುವಂತೆ  ಜಪಾನೀಯರು ಸಹ ಬೊಂಬೆ ಕೂರಿಸಿ ಹಿನ ಮತ್ಸುರಿ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ಸುರಿ ಎಂದರೆ ಹಬ್ಬ ಎಂದರ್ಥ.
* ನಮ್ಮ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದಂತೆ ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಹಾನಬಿ ಎಂಬ ಹಬ್ಬವಿದೆ, ಹಬ್ಬದಂದು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ.
* ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಏಪ್ರಿಲ್ ರಂದು ಬುದ್ದನ ಜನ್ಮ ದಿನಾಚರಣೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಮುದುಕರವರೆಗೂ ನೃತ್ಯಮಾಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ.
* ಜಪಾನಿನಲ್ಲು ಕೂಡ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮಾಡುವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎರಡನೇ ಮಹಾ ಯುದ್ದದ ನಂತರ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗುವುದು ರೂಡಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮದುವೆಯನ್ನು ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
 * ಭಾರತೀಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಂತೆಯೇ ಜಪಾನಿನ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಮುಡುಪಾಗಿಡುತ್ತಾರೆ.
* ಜಪಾನಿನ ಜ್ಯೂಡೋ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಕರಾಟೆ ಕಲೆಗಳು ಒಂದೇ ತರನಾಗಿವೆ.
* ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಕಾಲು ತೊಳೆಯುವಂತೆ ಜಪಾನೀಯರು ಸಹ ಕಾಲು ತೊಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲು ತೊಳೆಯಲೆಂದೇ ವಿಶೇಷ ವ್ಯವಸ್ತೆ ಇರುತ್ತದೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಊದುಬತ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾರೆ . ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂಭಾಗ ದೊಡ್ಡ ಗಂಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅದನ್ನು ಬಡಿಯಲೆಂದೇ ದೊಡ್ಡ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ ಜನರು ಹಗ್ಗದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಗಂಟೆಯನ್ನು ಬಡಿದು ಎರೆಡು ಭಾರಿ ಕೈ ತಟ್ಟಿ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪೂಜಾರಿಗಳು ನಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿಯ ಪೂಜಾರಿಗಳಂತೆ ಜುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ.
* ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಪ್ರಕೃತಿಯಾದ ಭಾನು, ಭೂಮಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಕಾಡನ್ನು ದೇವರೆಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.  ವಾರದ ದಿನಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಸಹ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇವೆ ಸೋಮವಾರವನ್ನು ಚಂದ್ರನ ಅರ್ಥದಿಂದ, ಮಂಗಳವಾರವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯ ಅರ್ಥದಿಂದ, ಬುಧವಾರವನ್ನು ನೀರಿನ ಅರ್ಥದಿಂದ, ಗುರುವಾರವನ್ನು ಮರದ ಅರ್ಥದಿಂದ, ಶುಕ್ರವಾರವನ್ನು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ದುಡ್ಡಿನ ಅರ್ಥದಿಂದ, ಶನಿವಾರವನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಅರ್ಥದಿಂದ, ಭಾನುವಾರವನ್ನು ಸೂರ್ಯನ ಅರ್ಥದಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮಗಳಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ದೇವರಲ್ಲಿ  ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ರೈತರಿಗೆ ಕೃತಘ್ನತೆ ಅರ್ಪಿಸಿ , ಊಟವಾದ ನಂತರ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಅಥಿತಿದೇವೋಭವ ಎನ್ನುವಂತೆ ಅಥಿತಿಗಳನ್ನೂ ದೇವರಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ .
* ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ಹೋಗುವಾಗ ಹೋಗಿ ಬರುವೆ ಎಂದು, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದಾಗ ವಾಪಸ್ ಬಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅವರ ಸಾಮಾನ್ಯ ರೂಢಿಗಳಲ್ಲೊಂದು.
* ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಂದರೆ ಜಪಾನೀಯರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
* ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜನಗಳು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಜಾತಿ ಪಂಗಡಗಳನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಿದಂತೆಯೇ ಜಪಾನಿನಲ್ಲು ಕೂಡ ಕೆಲಸಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಜಾತಿಯನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ

                                                                     ಇಂತಿ,
                                                                     ಕವಿತಾ ಗೋಪಿಕುಂಟೆ 

Monday, 30 June 2014

Resume ರೆಡಿನಾ ...?

28/06/2014 ಶನಿವಾರದ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನ 
ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ ಈಗಷ್ಟೇ ಮುಗಿದಿದೆ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿಯ ನಡುವೆ ಉದ್ಯೋಗ ಬೇಟೆ ಶುರು. ಆದರೆ ನಾವು ಬಯಸಿದ ನೌಕರಿ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹಗಳೆಲ್ಲ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿರುತ್ತದೆ.
ಹೌದು, ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿಯ ಕೊರತೆ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಇದು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೌಕರಿಗೆ ನೂರಾರು ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಬಯಸಿದ ಕೆಲಸ ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ ಜಾಣ್ಮೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಅದು ಹೇಗೆ? ಇಲ್ಲಿದೆ ಉತ್ತರ...
1.ಪದವಿಗಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಐಚ್ಛಿಕ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ, ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿರುವವರ ಬಳಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕಿ.
2.ರೆಸ್ಯೂಮ್ ತಯಾರಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಶನದ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿಣತರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.
3.ರೆಸ್ಯೂಮನ್ನು ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಜಾಲತಾಣಗಳಾದ ನೌಕರಿ.ಕಾಂ, ಮಾನ್ಸ್ಟರ್.ಕಾಂ ಮುಂತಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಂದಣಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.
4.ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಕನ್ಸಲ್ಟೆನ್ಸಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನೇಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕನ್ಸಲ್ಟೆನ್ಸಿಗಳಿಗೆ ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಕೊಟ್ಟು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
5.ಕೆಲಸದ ಮಾಹಿತಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದರಿಂದ ಅದರ ಮೇಲೊಂದೂ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿರಿ.
6.ನೀವು ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಿದ್ದರೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಗೆಳೆಯರ ಜತೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರಿ.

7.ಬಹುತೇಕ ಕೆಲಸಗಳು ರೆಫರೆನ್ಸ್ನಿಂದ ಮತ್ತು ಜನ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದಲೇ ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಕಂಪನಿ ಮತ್ತು ನಾವು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನುರಿತವರನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕಾಲೇಜಿನ ಹಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜತೆಗೂ ಸಂಪರ್ಕ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಹಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ರೆಫರೆನ್ಸ್ನಿಂದ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆ ಸಾಕಷ್ಟುಂಟು.
 8.ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಲಿಂಕ್ಡ್ಇನ್ ಉದ್ಯೋಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ಲಿಂಕ್ಡ್ಇನ್ನಲ್ಲೂ ಖಾತೆ ತೆರೆಯಿರಿ.
9.ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಹಾಕಿದ ದಿನಾಂಕದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಡೊಮೇನ್ನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪದಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳ ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಹುಡುಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿತ್ಯ ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಅನ್ನು ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಡೊಮೇನ್ನಲ್ಲಿ ನುರಿತವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ರೆಸ್ಯೂಮ್ ತಯಾರಿಸುವುದು ಒಳಿತು.
10.ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿರಲಿ. ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಗಳ ವಿವರವೂ ಅಲ್ಲಿರಲಿ.
11.ನಿಮ್ಮಂತೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಉದ್ಯೋಗಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ವೃತ್ತಿಪರ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಮೇಲ್ ನೋಡಿ. ಕಂಪನಿಯಿಂದೇನಾದರೂ ಮೇಲ್ ಬಂದಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡಿ. ಒಂದು ದಿನ ತಡವಾದರೂ ನೀವು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವುದು ನೆನಪಿರಲಿ.
12.ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತೆರಳುವ ಮುನ್ನ ಕಂಪನಿ ಬಗ್ಗೆ ಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರಿ. ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಫಾರ್ಮಲ್ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೇ ಧರಿಸಿ.